Ва чунин ба назар мерасад, ки хар он махсусан фарбеҳ нест, аммо чаро ин ҳама доғҳост? Ва чӣ одамро ин қадар бераҳм месозад? Бо лесидани харакаш ва ангуштонашро ба он часпидан? Вахшиёна он аст, ки либоси занро канда, бе омодагиро сахт ба даруни харак мезани! Ё дуру дароз ва амиқ дар даҳони трахает бе таваҷҷуҳ ба он, ки барои хонум душвор аст ва баъзан нафаскаширо душвор мекунад! Ва ин ҷинси оддии хонагӣ аст, ҳатто як бозии нақшбозӣ нест.
Тааҷҷубовар пурдарахт хари дар ранги хурди зан, инчунин албатта ҷалб фавран ба кор вай дар мақъад! Чунин ранг фавран онро ба вуҷуд меорад, ин як намуди физикии аксентии хос аст. Ман танҳо бо лабия намефаҳмам, зеро онҳо хеле дароз карда шудаанд, ин ғайриимкон аст! Дар омади гап, мақъад ӯ пас аз алоқаи ҷинсӣ мисли нақби роҳи оҳани бозича аст. Аммо ин зани ҷавон чӣ таҷрибаи ҷинсӣ дорад, танҳо боварибахш нест!
Ман ҳам касеро бирён мекардам.