Ин аст он чизе ки алоқаи ҷинсӣ дар хона барои ҳамсароне, ки ба наздикӣ якҷоя шуда буданд, монанд аст. Ҳанӯз ҷолиб ва дилгиркунанда нест, чунон ки мегӯянд, хонавода то ҳол дар ҷинс тамғаи худро нагузоштааст! Ва баъд бачаҳо, зиндагии ҳаррӯза, раванди кору пулёбӣ оғоз мешавад... Ва ин гуна алоқаи ҷинсии ченак ва бесаросема дар рӯзҳои истироҳат, ки ором хобида, ба ҳеҷ куҷо шитоб накунед, ба таъхир меафтад! Ва ин айб аст, хуб мебуд, ки онро ҳар рӯз дошта бошанд.
Аз байни хонумхо гармашро интихоб карду дуюмашро нодида гирифт! Ва ман интизор будам, ки ин як гурӯҳи ҷолиб бо ду хонум хоҳад буд! Ман интизор будам, ки бо ду хонум як гурӯҳбандии ҷолиб! Тирандозӣ метавонад хеле ҷолиб бошад, аммо он хеле миёна буд ва воқеан ҷолиб нест! Фантазияи ман ин қадар печутоб ва гардишҳои ҷолиби сюжетро нақл мекунад, аммо... мутаассифона, ман коргардони ин филм набудам!