Хуб, аз афташ хеле мехостам, ки модари худро ехтан кунанд, бинобар ин ӯ бародари / писари онҳоро трах дод, ман намедонам, ки онро чӣ ном кунам, аммо аз рӯи нолишҳо аз ҳарду ҷониб ба онҳо ин ҷинсӣ хеле маъқул аст. Ҳарчанд дар принсипи, чаро ҳайрон, агар бародар чунин як ёд аст, пас албатта алоқаи ҷинсӣ бо ӯ мебуд, ҳам таъми, ва ҳамин тавр шуд. Ман ҳайронам, ки падарам ба он ҳамроҳ нашуд, зеро ин ҳама вақт рӯй медиҳад.
Бо синаҳои монанди ин брюнетка ва донистани забони фаронсавӣ, ӯ набояд кор кунад. Чунин мардони баркамол ӯро ҳам бо вақтхушӣ ва ҳам пул таъмин мекунанд. Ман фикр мекунам, ки ин саг пас аз он ки вайро дар ҳама сӯрохҳои вай шиканад, дар бораи ин фоҳиша ба дӯстонаш паҳн мекунад. Акнун шир чун дарьё ба руяш равон мешавад!
Малламуй дар робита ба васваса кардани падари баркамолаш омода карда шуда буд, то ӯро дуруст тела диҳад ва дилдо, ки дар он ҷо бо он меларзид, барои ин кор муфид буд. Дар маҷмӯъ маълум аст, ки ҳама чиз ба таври муфассал фикр карда шудааст, ва ин як плюс бузург аст, падараш ӯро пас аз чунин ҳилаҳо хеле сахт трахает, на тантанавӣ ва ҳатто ба он ки ин духтари худ аст, аҳамият намедиҳад.